(Otwieranie i zamykanie kont bilansowych)

Z Encyklopedia Zarządzania
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Portal moze zapisywać w przeglądarce uzytkownika informacje związane z logowaniem oraz statystykami oglądalności. Jeśli nie zgadzasz się z tym, opuść stronę.

Przeglądanie katalogu

Przeglądaj katalog według:
Autorzy  Tytuły  Słowa kluczowe

Wyszukiwarka pełnotekstowa

Wpisz słowa kluczowe oraz modyfikatory. W razie potrzeby, skorzystaj z instrukcji obsługi wyszukiwarki.
Instrukcja wyszukiwarki (ukryj)

 

Strona 2 z 3

 

<< Poprzednia :: Następna >>

Cytaty i parafrazy dla: (Otwieranie i zamykanie kont bilansowych) (20 - 40 z 47)





Edyta Tabaszewska, Nowoczesne koncepcje zarządzania - wyniki badań. , Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej, Wrocław 2007, ISBN: 978-83-7011-882-2
  • (cytat, str. 69 - 70) Autorka ta Mingus wyróżnia 5 faz projektu:
    - Zainicjowanie - związane z rozpoczęciem wykonywania calego projektu, stanowi wstęp do realizacji kolejnych faz.
    - Planowanie - faza ta jest wskazywana jako najistotniejsza (to spostrzeżenie jest aktualne również w innych dziedzinach działalności firmy). Polega ona m.in. na sprecyzowaniu celu projektu. Stworzenie planu działań potrzebnych do jego realizacji i określenie wstępnego harmonogramu pozwala na zaoszczędzanie wielu godzin pracy i energii.
    - Realizowanie- polega na wykonywaniu czynności określonych w poprzedniej fazie, przy użyciu określonych metod i narzędzi, w sposób spełniający oczekiwania odbiorcy projektu
    - Monitorowanie - prowadzone jest przez menedżera projektu ( project manager), który czuwa nad postępem prac, sprawdza stopień zaawansowania projektu z normami wytyczonymi w harmonogramie. W tym etapie ujawniają się odchylenia, które są nieuniknione, ponieważ na początku projektu nie możemy przewidzieć wszystkich okoliczności, jednak w trakcie realizacji projektu należy dążyć do ich minimalizacji.
    - zamykanie - faza ta polega na zakończeniu poprzednich etapów, jak i całego projektu. Ważne jest, aby przeanalizować rezultaty i wyciągnąć wnioski pomocne przy realizacji przyszłych projektów.
  • Słowa kluczowe: projektu fazy
  • (cytat, str. 181 - 182) Rachunek kosztów jakości polega na:
    - rejestrowaniu na odpowiednich kontach bilansowych i pozabilansowych wszystkich kosztów związanych z jakością produkcji, powstających we wszystkich etapach realizacji wyrobu, w sferze przedprodukcyjnej, produkcyjnej i poprodukcyjnej;
    - przeprowadzaniu kompleksowej analizy kształtowania się procesów jakości;
    - podejmowaniu działań na rzecz poprawy jakości;
    - optymalizacji kosztów.
  • Słowa kluczowe: koszty jakości



Tadeusz Grzeszczyk, Ocena Projektów Europejskich 2007-2013. , Placet, Warszawa 2009, ISBN: 978-83-7488-132-6
  • (cytat, str. 198 - 199) Istnieje szereg metod służących porządkowaniu zasobów Internetu i wyszukiwaniu informacji. Należą do nich, m.in. (rys. 3.27.):
    -"Zgadywanie na podstawie adresu strony". Niekiedy poszukiwana instytucja ma stronę internetową z adresem wynikającym z jej nazwy, np. Wydawnictwo Placet ma adres: www.placet.pl. Często ta metoda nie skutkuje. Na przykład, poszukując strony Europejskiego Urzędu Statystycznego (European Statistical Office) - zwanego Eurostatem -należy wpisać adres: http://europa.eu.int/comm/eurostat/. W takich przypadkach pomocne są katalogi stron, wyszukiwarki, portale.
    -Katalogi stron (directories, indexes) o drzewiastej strukturze, z kategoriami nadrzędnymi, podrzędnymi i elementarnymi. Z tych ostatnich można za pomocą hiperłączy przechodzić wprost do stron WWW zakwalifikowanych przez ekspertów do danej kategorii. Fakt redagowania katalogów przez zespół ludzi (nie wyszukiwawczy system komputerowy) sprawia, że dane zawarte w katalogach mogą być niekiedy mniej aktualne oraz klasyfikacja stron zależy od subiektywnej oceny. W ramach katalogów ogólnych (obejmujących swoim zasięgiem wszystkie rodzaje stron) są wyodrębniane katalogi tematyczne (specjalizowane) grupujące strony, np. z ogólnodostępnymi danymi statystycznymi, wynikami badań społecznych prowadzonych w różnych regionach.
    -Wyszukiwarki stanowiące interface między bazami danych hiperłączy wielu stron WWW, a użytkownikiem. Bazują one na określonych algorytmach wyszukiwania. W porównaniu z katalogami stron umożliwiają szybsze odnajdywanie informacji. Zawierają też więcej odnośników (linków) do zindeksowanych stron. Duże wyszukiwarki zapewniają dostęp do stron liczonych w miliardach. Obecnie najpopularniejszą wyszukiwarką jest www.google.com. Pojawiają się w tej dziedzinie nowe inicjatywy, np. www.hakia.com (z polskimi udziałowcami). O wielu kiedyś istniejących i bardzo znanych wyszukiwarkach nikt dziś nie pamięta (np. www.altavista.com).
    -Portale, wortale, "strony startowe" ("bramy do Internetu"). Są zestawami hiperłączy do podstron tematycznych występujących pod nazwą jednej domeny. Zawierają dużo popularnych informacji, np. wiadomości, prognoz pogody, kursów walut, itp. Dane te są często aktualizowane. Niekiedy oferują usługi darmowych kont pocztowych i stron WWW. Wortale tym różnią się od portali, że dotyczą wyraźnie sprecyzowanej dziedziny, np. metodyk zarządzania projektami, informacji użytecznych przy realizacji procesu ewaluacji.
    -Web 2.0 - tym mianem określa się (od 2004-2005 r.) serwisy internetowe (bazujące na względnie nowych technologiach internetowych) charakteryzujące się trzema podstawowymi cechami:
    --personalizacją (indywidualizacją) - internauci w dużym stopniu decydują o zawartości publicznie dostępnego serwisu, z którego korzystają, mogą np. na własnych podstronach serwisu gromadzić i kategoryzować odsyłacze (linki, hiperłącza) do interesujących ich stron (http://del.icio.us). tworzyć samodzielnie portal (http://www.digq.com lub jego polska odmiana: http://wykop.pl), wspólnie redagować bazy danych i encyklopedie (najbardziej znana, także w Polsce: http://www.wikipedia.org).
    --większymi od innych serwisów możliwościami interaktywności; relacje z użytkownikami serwisu powodują stosunkowo szybką reakcję na poczynania osób korzystających z serwisu, dane są bardzo często aktualizowane, złożoność informacji zwrotnej oferowanej użytkownikom jest uzależniona od sygnalizowanych przez nich potrzeb.
    --dużym stopniem integracji środowiska tworzącego serwisy (autorów stron) i osób z nich korzystających; użytkownicy i zarazem kreatorzy portali i encyklopedii stanowią zwartą grupę osób dzielącą się swoją wiedzą online, piszą, redagują i poprawiają encyklopedie (o dynamicznie zmieniającej się treści), publikują i komentują pamiętniki i reportaże (http://Technorati.com), kontaktują się towarzysko ze sobą (http://grono.net).
    - Systemy wieloagentowe wyspecjalizowane w wyszukiwaniu informacji w sieciach semantycznych (stanowiących integrację ontologii oraz wiedzy) - rozwiązanie przyszłościowe, standardy i specyfikacje są w trakcie tworzenia (http://www.semanticweb.org, http://www.aiagentx.com).
  • Słowa kluczowe: internet, informacja, informacja cyfrowa



Janina Stankiewicz, Sławomir Sojak (red.), Podstawy rachunkowości. , TNOiK Dom Organizatora, Toruń 1995, ISBN: 83-85709-52-5
  • (cytat, str. 30) Zestawienie obrotów i sald, inaczej bilans próbny jest sporządzane przed opracowaniem bilansu końcowego. Jest to zestawienie tabelaryczne, które ma sprawdzić prawidłowość otwarcia kont księgowych oraz zgodność rejestracji operacji gospodarczych z zasadą podwójnego zapisu.
  • Słowa kluczowe: zestawienie obrotów i sald
  • (cytat, str. 39) Dzielenie kont księgowych polega na rozszerzeniu zbioru kont księgowych na mniejszą lub większą liczbę taką, by można było na nich zaksięgować wszystkie operacje gospodarcze i zabezpieczyć jednocześnie informacje ekonomiczne niezbędne w firmie dla celów sprawozdawczych.
  • Słowa kluczowe: dzielenie kont księgowych



Monika Kostera, Postmodernizm w zarządzaniu. , Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 1996, ISBN: 83-208-10117-5
  • (cytat, str. 21 - 22) Gospodarka postkomunistyczna:
    - Koniec monopolu partii (komunistycznej) w sferze polityki, ekonomii, prawodawstwa itd., czyli koniec systemu komunistycznego.
    - Zmiana roli przedsiębiorstwa i prywatyzacja przedsiębiorstw państwowych.
    - Redefinicja efektywności w skali globalnej i na poziomie przedsiębiorstw.
    - Tworzenie podstawowych mechanizmów rynkowych.
    - Stopniowe Otwieranie gospodarki.
  • Słowa kluczowe: zmiany, gospodarka



Chris Todman, Projektowanie hurtowni danych. Zarządzanie kontaktami z klientami (CRM), Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 2003, ISBN: 83-204-2790-8
  • (parafraza, str. 33) Procedury strategiczne
    Ogólnie rzez biorąc ze strategią firmy mamy do czynienia podczas planowania i ustalania polityki firmy i tu właśnie hurtowania danych może nam pomóc. W naszym klubie miłośników wina za decyzję strategiczną mogła by być uważana decyzja kiedy wypuścić na rynek nowy produkt.
    Oto przykłady decyzji strategicznych odnoszących się do innych typów przedsiębiorstw:
  • Firma telekomunikacyjna decyduje się na wprowadzenie bardzo taniej taryfy poza godzinami szczytu, aby zamiast zainstalowania dodatkowego wyposażenia radzącego sobie rosnącymi wymaganiami zmniejszyć liczbę dzwoniących w godzinach szczytu,
  • Ogromna sieć supermarketów decyduje się na Otwieranie sklepów w niedziele,
    Przetwarzanie operacyjne dotyczy codziennego działania przedsiębiorstwa, Operację mogą być traktowane jako realizacja strategii firmy.
    Procedury operacyjne
    Codzienna obsługa zamówień klientów, zatrudnianie nowych pracowników to przykłady procedur operacyjnych. Zazwyczaj są one wspomagane przez aplikacje komputerowe. Aplikacje te maja odpowiadać na pytanie operacyjne, jak:
  • Ile pozostało niezrealizowanych zamówień,
  • Których produktów nie ma w magazynie.
  • Słowa kluczowe: system wspomagania decyzji, hurtownia danych



Tomasz Maślanka, Przepływy pieniężne w zarządzaniu finansami przedsiębiorstw. , C.H. Beck, Warszawa 2008, ISBN: 978-83-255-0239-3
  • (cytat, str. 23) Jak w praktyce sporządzić rachunek przepływów pieniężnych metodą bezpośrednią, czepiąc dane z ewidencji księgowej, prezentuje przykładowo W. Gos. Autor wskazuje na kilka możliwości dostosowania ksiąg rachunkowych do potrzeb sporządzenia rachunku przepływów pieniężnych metodą bezpośrednią, mianowicie:
    -szczegółowa rozbudowa analityczna wybranych kont, takich jak: Przychody finansowe, Koszty finansowe itd.,
    -rozbudowanie zakładowego planu kont o pozycje: Rozliczenie wpływów środków pieniężnych oraz Rozliczenie wypływów środków pieniężnych, poprzez podzielenie wpływów i wydatków według pozycji stosowanych w rachunku przepływów środków pieniężnych,
    -wykorzystanie dziennika do segregacji wpływów i wypływów środków pieniężnych jednostki gospodarczej 2000, s. 86-94.
  • Słowa kluczowe: rachunek przepływów pieniężnych



Ksenia Czubakowska, Rachunkowość. Fundacji, stowarzyszeń i innych jednostek nieprowadzących działalności gospodarczej, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2004, ISBN: 83-208-1501-0
  • (cytat, str. 39) Zakładowy plan kont jest podstawowym elementem zasad (polityki) rachunkowości, w którym wykazuje się konta księgo głównej, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, sposób prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz ich powiązania z kontami księgi głównej (art. 10 ust.1, poz. 3a uor).
  • Słowa kluczowe: zakładowy plan kont



Anna Dębska-Rup, Rachunkowość Finansowa. , Krakowska Szkoła Wyższa, Kraków 2009, ISBN: 978-83-7571-030-4
  • (cytat, str. 15 - 17) W literaturze przedmiotu przedstawiono wiele koncepcji prezentacji zasad rachunkowości rozumianych jako ogólne założenia systemu rachunkowości. Ich pełne ujęcie w rachunkowości polegające na syntezie poglądów reprezentowanych w literaturze, zestawił M. Dobija. Według tej koncepcji do podstawowych zasad rachunkowości zalicza się:

    I. Mierzalność w jednostkach pieniężnych. Rachunkowość zajmuje się tylko tymi zdarzeniami gospodarczymi, które mają wymiar pieniężny. Operacje gospodarcze są również wymiarowane pod względem czasowym, a niektóre pod względem ilościowym. W związku z tym ujawnia się kwestia zmieniającej się w czasie wartości jednostki pieniężnej. Wymiar czasowy operacji gospodarczych w pewnym stopniu pomaga lepiej zinterpretować wartość aktywów i pasywów wyrażonych w zmieniających swoją wartość jednostkach pieniężnych.

    II. Podmiotowość rachunkowości. Rachunkowość prowadzi się z punktu widzenia jednostki, będącej podmiotem prawnym, tzn. osoby prawnej, jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, spółki cywilnej lub osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. W przypadku podmiotów innych niż osoby fizyczne rachunkowość prowadzi się dla całej organizacji będącej podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, np. spółki, (a nie z punktu widzenia jej właścicieli czy też organów zarządzających). Członkowie zarządu spółki, udziałowcy (akcjonariusze), pracownicy pozostają w relacjach ze spółką, które znajdują odzwierciedlenie w należnościach i zobowiązaniach, jakie spółka posiada wobec nich. Praktyczną realizacją zasady podmiotowości jest określenie w ustawie o rachunkowości zbiorowości jednostek zobowiązanych do prowadzenia rachunkowości w pełnym wymiarze.

    III. Zasada kontynuacji działalności. Zasada ta, zaliczona przez MSR do założeń podstawowych rachunkowości, w praktyce oznacza, że posiadane aktywa będą przynosiły oczekiwane korzyści, a zobowiązania jednostki będą spłacane w terminie. Wyraża ona przekonanie, że kapitał lokowany w jednostce ekonomicznej będzie nadal pomnażany.

    IV. Zasada kosztu historycznego. Aktywa wycenia się w księgach rachunkowych generalnie wg ceny nabycia lub kosztu wytworzenia, a nie według bieżącej wartości. Szczegółowe normy prawne ustawy o rachunkowości przedstawiają liczne odstępstwa od tej zasady, co będzie przedmiotem dalszego wykładu. Historycznym kosztem nabycia nazywamy cenę rzeczywiście zapłaconą w wolnorynkowej wymianie oraz wszystkie inne koszty poniesione w związku z oddaniem składnika aktywów do użytkowania.

    V. Zasada dualizmu. Realizacją tej zasady jest zachowanie prostej równości: suma aktywów = suma kapitałów własnych i zobowiązań. W praktyce zasada dualizmu przejawia się w ujęciu każdej operacji gospodarczej na dwóch kontach księgowych, po przeciwstawnych stronach tych kont. Wyraża ujęcie tych samych środków ekonomicznych jako materialnych lub niematerialnych aktywów oraz równoważnej im wartości kapitału własnego lub obcego. Aktywa podlegają deprecjacji, zaś kapitał powinien być pomnażany. Pomiar okresowy zmian kapitału jest celem rachunkowości finansowej.

    VI. Zasada okresu rachunkowego. Pomiar takich strumieni, jak koszty, przychody dokonuje się w określonych jednostkach czasu. W rachunkowości jako podstawowe jednostki okresu przyjmuje się miesiąc i rok obrotowy. W skali miesiąca (okresu sprawozdawczego) jednostki zobowiązane są rozliczać międzyokresowe koszty, naliczać amortyzację środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz sporządzać zestawienia obrotów i sald. W okresach rocznych zamyka się księgi rachunkowe i oblicza wyniki działalności gospodarczej. Zagadnieniu periodyzacji zostanie poświęcona specjalna uwaga w dalszej części książki.

    VII. Zasada konserwatyzmu. Prawdopodobne koszty i tylko pewne przychody zaliczane powinny być do okresu, w którym wystąpiły. Niesymetryczność w uznawaniu kosztów i przychodów ma na celu zapewnienie wiarygodności danym rachunkowości. W związku z tym tworzy się odpisy na należności zagrożone i koszty związane z późniejszymi wydatkami, np. naprawy gwarancyjne. Z zasady konserwatyzmu wynika zasada ostrożnej wyceny bilansowej. Zasada konserwatyzmu znajduje odbicie w konserwatywnym podejściu do pomiaru zysku.

    VIII. Zasada realizacji. Stosowanie tej zasady pozwala rozstrzygać moment uzyskania przychodu. Za zrealizowane przychody uznaje się niewątpliwe kwoty wynikające ze zrealizowanych umów, bez względu na okres zapłaty. Za przychód uznaje się wartość produktu sprzedanego odbiorcy. Zasada konserwatyzmu i zasada realizacji określają memoriałowy typ rachunkowości.

    IX. Zasada współmierności. Uzyskanym w danym okresie przychodom powinny odpowiadać koszty poniesione w związku z tymi przychodami. Zasada współmierności pozwala prawidłowo określić wynik finansowy uzyskany przez jednostkę w danym okresie. Stosując tę zasadę ustalamy, które koszty należy zaliczyć do danego okresu, gdyż były związane z uzyskanymi w tym czasie przychodami. Ta zasada integruje konta bilansowe z kontami wynikowymi i umożliwia obliczanie okresowego wyniku finansowego oraz prawidłową wycenę produktów. Wymaga ona dodatkowego podziału kosztów na koszty produktów i koszty bezpośrednio obciążające dany okres działalności, zwane kosztami okresu. Koszty produktu obejmują zużycie materiałów bezpośrednich, robocizny bezpośredniej oraz kosztów wydziałowych, natomiast koszty okresu obejmują koszty administrowania i zarządzania. Zgodnie z tą zasadą określonym przez zasadę realizacji przychodom ze sprzedaży przeciwstawia się koszty produktów sprzedanych, natomiast koszty okresu obciążają rachunek zysków i strat w okresie, w którym powstały. W związku ze stosowaniem zasady współmierności, część kosztów odpowiadających kosztowi wytworzenia produktów w danym okresie niesprzedanych jest aktywowana w bilansie. W odwrotnej sytuacji zmniejszenie stanu produktów, czyli sprzedaż produktów wytworzonych we wcześniejszych okresach, pociąga za sobą wzrost kosztu produktów sprzedanych.

    X. Zasada zgodności. Zasada ta zakazuje wszelkich form "manipulacji" metodami rachunkowości, które mogłyby wpłynąć na wielkość wykazanego w sprawozdaniu wyniku finansowego. Wymagania tej zasady dotyczą stabilności stosowanych metod wyceny i amortyzacji, których nie można zmieniać w kolejnych okresach czasu bez uzasadnionej przyczyny. Nieprzestrzeganie zasady zgodności skutkuje utratą porównywalności sprawozdań finansowych z kolejnych lat obrotowych. Jeśli zostaną już wprowadzone zmiany w zasadach wyceny lub amortyzacji, należy ten fakt podać w informacji dodatkowej, która jest integralną częścią każdego sprawozdania finansowego.

    XI. Zasada prawdy materialnej. Do księgi rachunkowej należy wprowadzić wszystkie operacje gospodarcze występujące w danym okresie, zgodnie z ich faktycznym przebiegiem i na podstawie odpowiednich dokumentów potwierdzających ich przebieg. Z drugiej strony, w rachunkowości można stosować pewne uproszczenia związane ze stosowaniem zasady (kryterium) istotności. Wartości nieistotne dla stanu aktywów i pasywów oraz wyniku finansowego mogą być pominięte.
  • Słowa kluczowe: zasady rachunkowości
  • (cytat, str. 23) Do ksiąg rachunkowych, które prowadzi się w języku polskim i w walucie polskiej, wprowadza się w porządku chronologicznym i systematycznym zapisy o wszystkich zdarzeniach. Chronologiczny porządek prowadzenia ksiąg rachunkowych polega na podawaniu daty zdarzeń i zachowaniu kolejności zapisów o nich przy stosowaniu pewnych uproszczeń. Porządek systematyczny polega na wprowadzaniu zapisu o każdej operacji (zdarzeniu) na dwóch kontach księgi głównej po przeciwstawnych stronach tych kont w takiej samej wartości. Przedmiotem ewidencji w księgach rachunkowych jest każde zdarzenie mające wpływ na stan aktywów i pasywów oraz wyniku finansowego jednostki. Księgi rachunkowe obejmują zbiory zapisów księgowych, obrotów (sum zapisów) i sald, które tworzą:

    -dziennik,
    -księgę główną,
    -księgi pomocnicze,
    -zestawienia: obrotów i sald kont księgi głównej oraz sald kont ksiąg pomocniczych,
    -wykaz składników aktywów i pasywów (inwentarz).
  • Słowa kluczowe: księgowość, księga rachunkowa
  • (cytat, str. 24) Dokumentacja sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych zgodnie z art. 10. ustawy rachunkowości powinna składać się z:
    -zakładowego planu kont, ustalającego wykaz kont księgi głównej, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz ich powiązania z kontami księgi głównej,

    -wykazu ksiąg rachunkowych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera - wykazu zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na komputerowych nośnikach danych, z określeniem ich struktury, wzajemnych powiązań oraz ich funkcji w organizacji całości ksiąg rachunkowych i w procesach przetwarzania danych,

    -opisu systemu przetwarzania danych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera - opisu systemu informatycznego, zawierającego wykaz programów, procedur lub funkcji, w zależności od struktury oprogramowania, wraz z opisem algorytmów i parametrów oraz programowych zasad ochrony danych, w tym w szczególności metod zabezpieczenia dostępu do danych i systemu ich przetwarzania, a ponadto określenie wersji oprogramowania i daty rozpoczęcia jego eksploatacji,

    -systemu służącego ochronie danych i ich zbiorów, w tym dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych i innych dokumentów stanowiących podstawę dokonanych w nich zapisów.
  • Słowa kluczowe: księgowość, księga rachunkowa
  • (cytat, str. 31) W ewidencji szczegółowej prowadzonej w księgach pomocniczych dla każdego środka trwałego podaje się informacje charakteryzujące i identyfikujące środek trwały oraz jego symbol kwalifikacji według KŚT. Zbiór wszystkich kont środków trwałych księgi pomocniczej stanowi księgę inwentarzową środków trwałych. Do ewidencji środków trwałych w księdze inwentarzowej wprowadza się na poszczególne konta środki trwałe jako odrębne obiekty inwentarzowe, wykorzystując klasyfikację środków trwałych. W niektórych przypadkach mogą wystąpić trudności w identyfikacji oddzielnych obiektów inwentarzowych środków trwałych, co może dotyczyć zespołów urządzeń współpracujących. Przyjmuje się, że oddzielnym obiektem inwentarzowym środka trwałego jest urządzenie stanowiące funkcjonalną całość, więc urządzenia peryferyjne należy zaliczać do jednego obiektu inwentarzowego łącznie z urządzeniem głównym, np. zestaw komputerowy, w skład którego wchodzi drukarka, monitor. Ustalenie obiektów inwentarzowych ma wpływ na wielkość obciążeń podatkowych. Urządzenia o wartości jednostkowej nie wyższej niż 3500 zł podlegają jednorazowej amortyzacji w miesiącu oddania do użytku, zgodnie z przepisami podatkowymi. Jeśli kilka urządzeń o jednostkowych wartościach nie wyższych niż 3500 zł stanowi funkcjonalną całość np. zestaw komputerowy - to jako cały zespół urządzeń, stanowiący jeden obiekt inwentarzowy - będzie miał wartość wyższą niż 3500 zł i zostanie objęty amortyzacją rozłożoną w czasie, co w konsekwencji spowoduje odroczenie terminu wystąpienia kosztów uzyskania przychodu z tytułu amortyzacji.
  • Słowa kluczowe: środki trwałe, wycena
  • (cytat, str. 94 - 95) Wykaz kont księgi głównej ewidencjonujących należności ustalają samodzielnie jednostki w zakładowym planie kont w zależności od potrzeb ewidencyjnych wynikających z rodzaju prowadzonej działalności. Uwaga ta dotyczy również innych obszarów ewidencji, jednak w przypadku należności zróżnicowanie tytułów należności może skutkować różnorodnością kont do ich ewidencji. W tej książce przedstawione zostaną typowe konta.

    Główną grupą należności krótkoterminowych, wykazywanych zresztą w bilansie w odrębnej pozycji bilansu są należności z tytułu dostaw i usług. Wszystkie należności z tytułu dostaw i usług bez względu na termin wymagalności zalicza się do należności krótkoterminowych.

    Ten rodzaj należności powinien być ewidencjonowany na odrębnym koncie o nazwie "Rozrachunki z tytułu dostaw i usług". Na tym koncie wykazuje się także należności z tytułu kaucji za opakowania i należności sporne z tytułu dostaw i usług, ale nieskierowane na drogę sądową, należności z tytułu leasingu operacyjnego.

    Inne należności zaliczane w całości do krótkoterminowych, bez względu na termin płatności to należności objęte zgłoszonymi przez jednostkę lub jej kontrahentów roszczeniami. Te sporne należności wskazane jest ewidencjonować w księdze głównej na koncie "Należności sporne" w przypadku skierowania ich na drogę sądową. Dla tych należności w bilansie przeznaczona jest odrębna pozycja B.II.2.d. Należności dochodzone na drodze sądowej.

    Należności dotyczące funduszy specjalnych w całości prezentuje się także w bilansie jako należności krótkoterminowe. Wszelkie pożyczki dla pracowników z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych bez względu na termin wymagalności zalicza się do należności krótkoterminowych i wykazuje na koncie księgi głównej "Pozostałe rozrachunki z pracownikami" oraz odpowiednio na odrębnym koncie analitycznym rejestrującym te rozrachunki. Inne należności funduszu świadczeń socjalnych bez względu na termin wymagalności ewidencjonuje się na koncie "Pozostałe należności" a wszystkie należności funduszy specjalnych prezentuje w bilansie w pozycji B.II.c Inne należności krótkoterminowe.

    Zaliczki na zakup majątku trwałego są ewidencjonowane na koncie "Pozostałe należności (rozrachunki)", ale w bilansie są prezentowane w pozycji A.I.4. Zaliczki na wartości niematerialne i prawne lub A.II.3. Zaliczki na środki trwałe w budowie

    W pozycji bilansu B.II.b. Należności od pozostałych jednostek z tytułu podatków, dotacji, ceł, ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych oraz innych świadczeń prezentowane są należności, które obejmują wszystkie należności publicznoprawne. Z tytułu dotacji podatków, świadczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, ceł i innych opłat publicznoprawnych należności publicznoprawne ewidencjonuje się na koncie "Rozrachunki publicznoprawne" i na odpowiednich kontach ewidencji szczegółowej rozrachunków, ale ewidencja w tym zakresie może być rozbudowana w księdze głównej i prowadzona na takich kontach jak: "Rozrachunki z ZUS", "Rozrachunki z Urzędem Skarbowym", "Rozrachunki z tytułu VAT

    Różnorodną grupę należności krótkoterminowych prezentuje się w bilansie w pozycjach bilansu B.II.l.b i B.II.2.C Inne należności, a zalicza się do nich należności od pracowników z tytułu zaliczek, pożyczek z funduszu socjalnego, należności z tytułu sprzedaży składników majątku trwałego, należności od akcjonariuszy i udziałowców, należności od zakładów ubezpieczeń z tytułu odszkodowań.

    Należności z tytułu wynagrodzeń (nadpłaty i zaliczki na wynagrodzenia) ewidencjonuje się na koncie "Rozrachunki z tytułu wynagrodzeń", a wszystkie inne należności od pracowników na koncie "Pozostałe rozrachunki z pracownikami". Do ewidencji innych należności krótkoterminowych służy konto "Pozostałe rozrachunki".
  • Słowa kluczowe: należność
  • (cytat, str. 106 - 107) Materiały, czyli przedmioty zużywane w procesie działalności gospodarczej objęte gospodarką magazynową, ewidencjonuje się na koncie "Materiały na składzie". Towary, będące produktami nabytymi w celach handlowych, a więc z zamiarem dalszej odsprzedaży, ewidencjonuje się na koncie "Towary", natomiast wyroby gotowe na koncie o tej samej nazwie "Wyroby gotowe". Do tych kont prowadzi się księgi pomocnicze. Ewidencja analityczna dla poszczególnych rzeczowych składników majątku obrotowego zgodnie z art. 17. ust. 2. ustawy o rachunkowości może być prowadzona wg jednego z następujących zakresów:
    -ewidencji ilościowo-wartościowej, w której dla każdego składnika ujmuje się obroty i stany w jednostkach naturalnych i pieniężnych,
    -ewidencji ilościowej, prowadzonej dla poszczególnych składników i ich jednorodnych grup wyłącznie w jednostkach naturalnych,
    -ewidencji wartościowej, w której przedmiotem ewidencji są tylko obroty i stany poszczególnych składników ujęte wartościowo.

    Gdy stosuje się stałe ceny ewidencyjne materiałów, należy prowadzić konto "Odchylenia od cen ewidencyjnych". Rozliczenia odchyleń od cen ewidencyjnych dokonuje się przynajmniej co miesiąc, jednak obecnie stosowane programy komputerowe dla gospodarki magazynowej mogą ustalać wartość średnich cen ważonych po każdej dostawie poszczególnych materiałów. Zdecydowanie dominuje stosowanie metody ustalania wartości rozchodu materiałów (innych grup majątku obrotowego) wg ceny średniej ważonej.
  • Słowa kluczowe: ewidencja rachunkowa, ewidencja księgowa
  • (cytat, str. 167) Na koncie "Pozostałe rozrachunki" ewidencjonuje się m.in. zobowiązania z tytułu wykonanych na rzecz jednostki dostaw i usług stanowiących koszty budowy środków trwałych lub zakupu składników wartości niematerialnych i prawnych. Te zobowiązania nie mogą być kwalifikowane do zobowiązań z tytułu dostaw i usług, natomiast w bilansie powinny być prezentowane jako inne zobowiązania krótkoterminowe lub długoterminowe, w zależności od terminu wymagalności. W przypadku rozrachunków z tytułu dostaw i usług, które dotyczą tylko działalności operacyjnej, wszystkie zobowiązania bez względu na termin wymagalności kwalifikuje się w bilansie do zobowiązań krótkoterminowych.

    Ważną funkcję z punktu widzenia kompletności ujęcia zobowiązań pełni ewidencja na koncie "Rozliczenie zakupu". konto "Rozliczenie zakupu" może wykazywać dwa salda końcowe jednocześnie, co jest cechą kont rozliczeniowych i rozrachunkowych. Saldo debetowe konta "Rozliczenie zakupu" oznacza materiały w drodze i jest prezentowane w bilansie jako zwiększenie zapasów materiałów, natomiast saldo kredytowe określane jako "dostawy niefakturowane", stanowi dodatkowe zobowiązanie z tytułu dostaw i usług.

    Na koniec roku w księgach rachunkowych i sprawozdaniu za cały rok należy wykazać zobowiązania z tytułu wynagrodzeń za ostatni miesiąc roku obrotowego, pomimo że są płatne w następnym miesiącu, co dotyczy pracowników fizycznych. Podobnie przedstawia się sytuacja ze składkami ubezpieczenia społecznego płatnymi w następnym miesiącu i zaliczkami na podatek dochodowy od osób fizycznych. Te płatności, chociaż są wymagalne w następnym roku obrotowym, dotyczą ostatniego miesiąca poprzedniego roku obrotowego, więc powinny być konsekwentnie ewidencjonowane w księgach rachunkowych i prezentowane w sprawozdaniu tego właśnie roku. Powyższe uwagi mają zastosowanie do ostatniego miesiąca roku obrotowego, gdyż w ciągu roku deklaracje składek ubezpieczenia społecznego i zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych mogą być księgowane w miesiącu, w którym są wymagalne.
  • Słowa kluczowe: konto
  • (cytat, str. 180 - 181) Rodzajowy układ kosztów dzieli koszty zwykłej działalności operacyjnej na jednorodne grupy odrębnych rodzajów kosztów. Ewidencję kosztów rodzajowych prowadzi się w układzie rodzajowym kont kosztów. Dla każdego rodzaju kosztów prowadzi się oddzielne konto kosztów. Wyróżnia się następujące rodzaje kosztów rejestrowanych na oddzielnych kontach układu rodzajowego, kosztów:
    -zużycie materiałów i energii,
    -wynagrodzenia,
    -ubezpieczenia społeczne i świadczenia na rzecz pracowników,
    -amortyzacja,
    -usługi obce,
    -podatki i opłaty,
    -pozostałe koszty.
  • Słowa kluczowe: rodzajowy układ kosztów



Richard Gesteland, Różnice kulturowe a zachowania w biznesie. Marketing, negocjacje, zarządzanie w różnych kulturach, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1999, ISBN: 83-01-13031-8
  • (cytat, str. ) Negocjatorzy malezyjscy
    Język interesów- urzędowym jest malajski (bahasa) ale angielski jest w powszechnym użyciu.

    Kwestia zachowania twarzy- Malajowie są uczuleni na punkcie doznanego lekceważenia. Najłatwiej utracić twarz okazując zniecierpliwienie, irytację lub złość.
    Śmiech- Niektórzy Malajowie chichoczą lub wybuchają głośnym śmiechem, gdy zobaczą jakiś nieszczęśliwy wypadek, na przykład kiedy się ktoś pośliźnie i upadnie
    Gesty- Malajowie mało gestykulują. Pokazywanie lub przywoływanie kogoś palcem wskazującym jest niegrzeczne- wyceluj kciukiem prawej pięści w danym kierunku. Lewa ręka i noga zarówno przez muzułmanów jak i hinduistów uważane są za nieczyste- wystrzegaj się podawania i dotykania tą częścią ciała. Nie krzyżuj nóg, by ktoś widział podeszwę twojego buta. Uderzanie pięścią w otwartą dłoń drugiej ręki jest gestem nieprzyzwoitym, a stanie z rękami na biodrach wskazuje złość lub wrogość.

    Witanie się- Malajowie mogą się witać pełnym wdzięku gestem Salaam
    - Indusi mogą wykonać równie wdzięczny gest namaste

    Wymiana wizytówek- przy wymianie z Chińczykami - użyj obu rąk. Malają i indusom należy wręczyć prawą ręką podtrzymywaną w nadgarstku ręką lewą.
    Tytuły honorowe- Tun, datuk lub Dato, oraz Tan Sri.
    Prezenty- nie rozpakowuje się w obecności dającego, artykuły konsumpcyjne to odpowiedni prezent, należy się jednak wystrzegać dawania alkoholu muzułmanom oraz produktów z wieprzowiny zarówno muzułmanom, jak i hinduistom Unikaj dawania noży, przyrządów do Otwieranie listów i zegarów Chińczykom, bo ostre przedmioty mogą im sugerować przecięcie dobrych stosunków, a chińskie słowo oznaczające chronometr brzmi podobnie do słowa oznaczającego śmierć.
  • Słowa kluczowe: marketing, negocjacje, Negocjatorzy malezyjscy



Marian Górski, Rynkowy system finansowy. , Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2007, ISBN: 83-208-1683-1
  • (cytat, str. 219) Ustalenie bilansowej pozycji walutowej podmiotu polega na porównaniu aktywów banku w walutach obcych z pasywami w tych samych walutach. Istnieje możliwość ustalenia czterech rodzajów bilansowych pozycji walutowych: indywidualnej, globalnej, całkowitej i absolutnej (maksymalnej). Pozycje walutowe ustalamy, przeliczając walutowe aktywa i pasywa banku na ich wartość w walucie bilansowej.
  • Słowa kluczowe: bank



Kazimierz Perechuda (red.), Scenariusze, dialogi i procesy zarządzania wiedzą. , Difin, Warszawa 2008, ISBN: 978-83-7251-881-1
  • (cytat, str. 92) (...) podstawę szkieletu zarządzania wiedzą ekonomiczną w przedsiębiorstwie(...):
    - opisanie procesów biznesowych i ich udokumentowanie,
    - zdefiniowanie obiegu dokumentów księgowych w strukturze firmy,
    - podział rachunkowości na spójne bloki logiczne (księgi pomocnicze),
    - opracowanie zoptymalizowanego planu kont,
    - opracowanie algorytmów dla tworzenia sprawozdań finansowych,
    - opisanie systemu przetwarzania danych rachunkowości,
    - opracowanie procedur ISO dla księgowości,
    - opracowanie systemu księgowości ex-ante i budżetowania,
    - zdefiniowanie relacji wymiany danych w systemie informatycznym,
    - uniezależnienie się od stosowania systemu FK,
    - opracowanie zasad bezpieczeństwa i ochrony danych,
    - opracowanie prezentacji zewnętrznej wyników ekonomicznych.
  • Słowa kluczowe: zarządzanie, zarządzanie wiedzą ekonomiczną

 

Strona 2 z 3

 

<< Poprzednia :: Następna >>




Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Widok
Działania
cytaty