Negocjacje zbiorowe

Z Encyklopedia Zarządzania
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Portal moze zapisywać w przeglądarce uzytkownika informacje związane z logowaniem oraz statystykami oglądalności. Jeśli nie zgadzasz się z tym, opuść stronę.

Przeglądanie katalogu

Przeglądaj katalog według:
Autorzy  Tytuły  Słowa kluczowe

Wyszukiwarka pełnotekstowa

Wpisz słowa kluczowe oraz modyfikatory. W razie potrzeby, skorzystaj z instrukcji obsługi wyszukiwarki. Instrukcja wyszukiwarki (ukryj)
 

Stanisława Borkowska, Negocjacje zbiorowe. , Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 1997, ISBN: 83-208-1055-8


Cytaty i parafrazy (0 - 16 z 16)

  • (cytat, str. 13 - 14) "Negocjacje zbiorowe stanowią rdzeń zbiorowych stosunków pracy i powszechną metodę ich kształtowania w krajach o gospodarce rynkowej. Z negocjacjami jest podobnie jak z demokracją- chociaż nie jest pozbawiona ułomności, nie wymyślono dotychczas lepszego ustroju. Podobnie nie znaleziono lepszej metody kształtowania zbiorowych stosunków pracy niż negocjacje zbiorowe. (...)Negocjacje zbiorowe mają wiele wymiarów (...):
  • merytoryczny- jak rozwiązywać problemy pracy i płacy, aby zapewnić konkurencyjność firmy i realizację jej głównych celów oraz oczekiwań/ celów pracowników;
  • proceduralno- prawny- kto ma prowadzić negocjacje; jak je przygotować; jak zapewnić ich zgodność z aktami prawnymi wyższego rzędu (zawarte porozumienie, oparte na ustawach, stanowi bowiem źródło praawa pracy);
  • komunikacyjny (sztuka porozumiewania się, negocjacji)- jak przekonać partnera o słuszności proponowanych rozwiązań i zdobyć jego zaufanie; a może to propozycje partnera są lepsze, może trzeba szukać innych rozwiązań;
  • polityczny- negocjacje stanowią cechę ustrojową, mogą wpływać (osłabiać lub wzmacniać) na rząd, mogą też być z przyczyn politycznych eliminowane."

  • Słowa kluczowe: negocjacje zbiorowe

  • (parafraza, str. 15) Negocjacje zbiorowe zasadniczo różnią się od innych negocjacji, m.in. ze względu na to, że:
  • w istocie są przymusowe, ponieważ mogą się odbywać pod presją (pod groźbą strajku),
  • strony wzajemnie od siebie zależą, są na siebie skazane- nie ma tu swobody "wymiany" dóbr czy usług (jak w negocjacjach handlowych) ani swobody doboru partnera.

  • Słowa kluczowe: negocjacje zbiorowe

  • (parafraza, str. 19 - 20) Negocjacje związane ze stosunkami pracy mogą mieć charakter indywidualny albo zbiorowy. W pierwszym przypadku pracownik bezpośrednio negocjuje swoje warunki pracy z pracodawcą. Negocjacje takie odbywają się w firmie, a ich rezultatem może być indywidualna umowa o pracę. Jeżeli stroną negocjacji jest zbiorowe przedstawicielstwo pracowników (związki zawodowe), to niezależnie od liczebności pracodawców jako drugiej strony mamy do czynienia z negocjacjami zbiorowymi (NZ), określanymi także mianem rokowań zbiorowych.
    U podstaw NZ- w większym stopniu niż w przypadku innych rodzajów negocjacji- leży jednocześnie dążenie do:
    • osiągnięcia kompromisu przez wspólne poszukiwanie takich rozwiązań rozbieżnych interesów, które byłyby korzystne dla obu stron i oparte na konsensusie,
    • budowy klimatu współpracy oraz wzajemnego zaufania.


    Strony negocjacji, pracując razem są skazane na siebie, a dobry klimat jest warunkiem efektywnej pracy.
  • Słowa kluczowe: negocjacje zbiorowe

  • (cytat, str. 21) " Negocjacje zbiorowe (NZ)ex defitione różnią się od innych negocjacji ze względu na swoje cele i strony w nich uczestniczące. NZ cechuje ciągłość, gdyż strony wzajemnie od siebie zależą. Każda z nich ma zasoby potrzebne drugiej. Sukces jednej zależy od drugiej. Zależności te występują w każdym miejscu i czasie. W istocie nie występuje możliwość wyboru partnera. Strony zależą nie tylko od siebie, lecz i od państwa.
    W odróżnieniu od innych negocjacji nie są one również dobrowolne, towarzyszy im bowiem groźba zerwania i wybuchu sporu zbiorowego. ()Przesądza to o ich wyjątkowym znaczeniu społeczno-politycznym. Mogą one łagodzić napięcia społeczne, mogą także czasami je wzniecać. Stanowią formę demokracji przemysłowej, zapewniając pracownikom udział w podejmowaniu decyzji. Obecność lub brak NZ jest sprawdzianem woli politycznej i stosunku pracodawców do związków zawodowych na niższych szczeblach. ()
    Rozstrzygnięcia uzgodnione w toku negocjacji dotyczą nie tylko ogółu pracowników reprezentowanych przez zainteresowane strony. Wyniki negocjacji przenikają do świadomości publicznej i rzutują na oczekiwania innych organizacji związkowych i pracodawców, stanowiąc dla nich niejako punkt odniesienia, wzorzec dla własnych oczekiwań. Wpływają na klimat i spokój społeczny, w skali mikro i makro, Stanowią podstawę do oceny, przez porównanie, warunków pracy danej formy (gałęzi) z innymi oraz podstawę do oceny trafności polityki państwa."
  • Słowa kluczowe: negocjacje zbiorowe

  • (cytat, str. 22) "Negocjacje zbiorowe mają wiele zalet. Zalicza się do nich przede wszystkim kanalizowanie (cywilizowanie) konfliktu i pokój społeczny jako następstwo osiągniętego kompromisu. Zwiększają też trafność wspólnych ustaleń. Zapewniają ich akceptacje społeczną oraz niezbędną stabilizację warunków pracy i życia pracowników. Mogą również kreować lub umacniać integrację pracowników z firmą i zwiększać ich motywacje do pracy. ()
    Negocjacje zbiorowe cechuje pragmatyzm, który jest źródłem dywersyfikacji i elastyczności samego procesu negocjacji oraz uzgodnionych rozwiązań. NZ w odróżnieniu od jednolitych i raczej sztywnych rozwiązań legislacyjnych, zapewniają bowiem lepsze dostosowanie do zmiennych i zróżnicowanych warunków funkcjonowania poszczególnych firm oraz państw. Dzięki temu trafność podjętych w procesie NZ jest tym większa, im bardziej są one oparte na poznaniu celów i oczekiwań oraz wzajemnych uwarunkowań (ograniczeń) stron. Jest to dodatkowa korzyść wpływająca na klimat zrozumienia i zaufania.
    Negocjacje zbiorowe mają też swoje wady. Należą do nich, przede wszystkim, powolniejszy proces podejmowania decyzji, a także pewne sformalizowanie stosunków między kierownictwem a pracownikami. Kierownicy postrzegają je jako ograniczenie swoich prerogatyw."
  • Słowa kluczowe: negocjacje zbiorowe

  • (cytat, str. 23 - 25) "Negocjacje zbiorowe (NZ) pełnią wiele funkcji (). Tradycyjnie zwykło się przyjmować, że każda strona przyjmuje NZ odmienne funkcje. Z punktu widzenia pracowników NZ pełnią funkcje: ochronną, dystrybucyjną oraz partycypacyjną, z punktu widzenia pracodawców- funkcje: podejmowania decyzji, kształtowania pokoju społecznego oraz "kartelu" (eliminowanie konkurencji, zwłaszcza płacowej, między różnymi firmami), a z punktu widzenia rządów- funkcje legitymizacji oraz kształtowania pokoju społecznego. ()
    Ze względu jednak na rosnące współdziałanie i współodpowiedzialność stron za rozwiązywanie problemów społeczno- ekonomicznych następuje wzrost identyfikacji pracowników z funkcjami NZ przypisywanym pracodawców. Dlatego też nabiera znaczenia funkcja integracyjna NZ. Pierwotnie głównym zadaniem NZ było rozwiązywanie sporów zbiorowych. Z czasem stały się one metodą unikania tych sporów przez wspólne regulowanie problemów pracy przez partnerów społecznych, a głównym produktem były układy zbiorowe pracy (UZP). ()
    W toku dalszej ewolucji NZ mają za zadanie kształtować zbiorowe stosunki pracy poprzez dialog społeczny. ()
    Współcześnie NZ stanowią proces:
    • podejmowania decyzji i kształtowania polityki rynku pracy; jest to proces nader złożony, w którego toku rozważa się wiele problemów i możliwości; racjonalne decyzje umożliwiają zawarcie porozumienia zapewniającego pokój społeczny na dłuższy okres;
    • kreowania prawa; pierwotne negocjacje kończyły się układami, które miały charakter prawa prywatnego, obecnie natomiast w większości krajów europejskich układy zbiorowe pracy stały się już instytucją prawa publicznego, a oprócz nich są też zawierane inne porozumienia;
    • partycypacji pracowniczej; znaczenie je zależy od szczebla, na którym są prowadzone NZ- gdy odbywają się one w zakładzie pracy, ma miejsce zarówno pośrednia (za pośrednictwem związków zawodowych), jak i bezpośrednia (konsultacje z pracownikami) partycypacja; gdy odbywają się na szczeblach ponadzakładowych, to bezpośrednie kontakty negocjatorów z pracownikami są trudniejsze ();
    • rozwiązywania problemów, np. sporów; wynika to z założenia, że NZ opierają się na równowadze stron (power balance); ze względu na różnice interesów same NZ mogą się też czasami stawać się źródłem konfliktów- zależy to od modelu negocjacji."


  • Słowa kluczowe: negocjacje zbiorowe

  • (cytat, str. 46 - 47) "Struktura NZ (negocjacji zbiorowych) obejmuje:
  • szczeble, na których się one odbywają,
  • jednostki negocjacyjne.

  • W praktyce można wyróżnić kilka szczebli negocjacji: ogólnokrajowy, sektorowy/ gałęziowy, regionalny/ lokalny oraz przedsiębiorstwa. Liczba szczebli może być czasem większa, np. zakład w ramach przedsiębiorstwa, republika (land) w krajach federalnych i szczebel międzynarodowy.
    Grupy pracowników i pracodawców, które dotyczą wyniki negocjacji (np. układy zbiorowe pracy), stanowią jednostki negocjacyjne. Jednostkami tymi mogą być, na przykład, pracownicy umysłowi, robotnicy, pracownicy sfery badawczo- rozwojowej. Mogą one obejmować jednego lub więcej pracodawców. Ponieważ możliwe są różne kombinacje rodzaju grup pracowników i pracodawców, prowadzi to do bogactwa i różnorodności jednostek negocjacyjnych. ()
    Struktura NZ zależy od wielu czynników, a zwłaszcza od rodzaju spraw nimi objętych (np. płace są częściej przedmiotem negocjacji na szczeblu przedsiębiorstwa niż ubezpieczenia emerytalne), polityki rządów oraz wpływu samorządów i rynku."
    Słowa kluczowe: negocjacje zbiorowe
  • (cytat, str. 55) " Skuteczność NZ, czyli zdolność do osiągnięcia kompromisu, zależy od wielu czynników, tj. czynników związanych z procesem negocjacji, czynników wewnętrznych i czynników zewnętrznych względem jego stron. Do czynników związanych z procesem negocjacji zalicza się:
  • równowagę stron,
  • rachunek korzyści i strat,
  • partnerstwo stron,
  • zasadę dobrej wiary i woli porozumienia,
  • rzetelną wiedzę i informację,
  • modele negocjacji,
  • procedury organizacyjne,
  • sztukę negocjacji.

  • Do czynników wewnętrznych należą:
    • cele i oczekiwania stron,
    • uwarunkowania celów i oczekiwań stron.


    Czynniki zewnętrzne to:
  • czynniki społeczno- ekonomiczne,
  • czynniki ekonomiczne,
  • czynniki kulturowe,
  • czynniki prawne,
  • infrastruktura negocjacji."

  • Słowa kluczowe: negocjacje zbiorowe

  • (parafraza, str. 71 - 73) Różnorodność NZ pozwala wyodrębnić dwa główne ich rodzaje (modele): model zdecentralizowany i model scentralizowany. Wyodrębnione modele różni przede wszystkim: szczebel negocjacji, koordynacja rokowań w skali kraju i rola państwa, stopień uzwiązkowienia oraz partycypacja pracownicza w zarządzaniu przedsiębiorstwem.
    Model zdecentralizowany cechuje:
    • jednoszczeblowość negocjacji;
    • przewaga negocjacji na szczeblu przedsiębiorstwa;
    • formuła: jeden lub kilku pracodawców- związki zawodowe; nie istnieje organizacja pracodawców, która w imieniu swoich członków prowadzi negocjacje, lecz odrębni pracodawcy wspólnie negocjują warunki pracy lub jeden pracodawca czyni, to a inni przystępują do takiego układu;
    • dominacja zakładowych układów zbiorowych;
    • brak bezpośredniej koordynacji w skali kraju;
    • mały stopień uzwiązkowienia;
    • przewaga zakładowych organizacji związkowych;


    brak, w zasadzie, partycypacji pośredniej (przedstawicielskiej) pracowników w zarządzaniu firmą lub udziału pracowników w radach nadzorczych;
  • partycypacja bezpośrednia;
  • silna pozycja zarządzania zasobami ludzkimi (HRM);
  • brak uczestnictwa państwa (państwo kształtuje jednak procedury).

  • Model scentralizowany (korporacyjny) cechuje:
    • monopol organizacji związkowych i pracodawców w reprezentowaniu interesów i kształtowaniu polityki społeczno- gospodarczej w danym sektorze gospodarki lub nawet w skali ogólnokrajowej,
    • wieloszczeblowość (kraj, gałąź/ sektor, przedsiębiorstwo) przy dominacji negocjacji ponadzakładowych, które najczęściej odbywają się na szczeblu gałęzi/sektora, a czasem- na szczeblu lokalnym, czy ogólnokrajowym,
    • trójstronność- w negocjacjach ogólnokrajowych możliwy jest pośredni i /lub bezpośredni udział państwa,
    • wpływ negocjacji/ konsultacji na politykę państwa, a także uwzględnienie ogólnokrajowego interesu społeczno- gospodarczego w negocjacjach bilateralnych,
    • względnie wysoki stopień uzwiązkowienia,
    • słabość lub nieobecność związków zawodowych w zakładach pracy,
    • powszechność rad pracowniczych,
    • duża siła ponadzakładowych struktur związkowych.


    Słowa kluczowe: negocjacje zbiorowe

  • (parafraza, str. 92) W sektorze usług publicznych szybciej niż NZ rozwijają się różne formy konsultacji (partycypacji), takiej jak: instytucjonalne, bilateralne komitety konsultacyjne, nie zinstytucjonalizowana harmonizacja na szczeblu działów (przesłuchania związkowe itd.), rady pracownicze oraz quasi-negocjacje. Te ostatnie stanowią rozwiązanie pośrednie między konsultacjami a NZ i dotyczą spraw nie objętych ani przez negocjacje, ani przez współstanowienie. Polegają one na konsultowaniu, przed ich podjęciem, decyzji kierowniczych dotyczących spraw tradycyjnie stanowiących prerogatywę kierowniczą, takich jak: sprawy wypoczynku, alokacja personelu, metody racjonalizacji pracy, plany oszczędnościowe itd. Quasi-negocjacje są więc niejako systemem komunikacji w obrębie instytucji. Nie kończą się one formalną umową.
    W sektorze usług publicznych, odmiennie niż w prywatnym, nie występuje jednoznaczna tendencja do decentralizacji NZ, zwłaszcza płacowych.
  • Słowa kluczowe: negocjacje zbiorowe

  • (parafraza, str. 98 - 132) Przedmiotem negocjacji zbiorowych są:
  • sprawy merytoryczne- Zakres spraw merytorycznych może być uzgodniony przez strony i/lub jest regulowany przez prawo. Zależy on od szczebla NZ- im wyższy szczebel, tym większy zakres negocjowanych spraw dotyczących szerszych grup pracowników i bardziej ramowy ich charakter. Nie są one ściśle definiowane. Ich rozróżnienie ma charakter umowny.

  • Sprawy merytoryczne objęte NZ można podzielić na dotyczące:
    - warunków pracy,
    - zatrudnienia,
    - wynagrodzeń.
    • wzajemne relacje między stronami- stosunki pracy, będące przedmiotem negocjacji, dotyczą współpracy z:


    -pracownikami poza strukturami związkowymi (tzw. partycypacja pracowników),
    - związkami zawodowymi.
    • kształtowanie procedur i egzekucja wyników (ustaleń).


    Słowa kluczowe: negocjacje zbiorowe

  • (cytat, str. 99 - 101) "Przedmiot negocjacji zmienia się w czasie pod wpływem czynników ekonomicznych, społecznych, politycznych i kulturowych. Zmiany te dotyczą zakresu i treści NZ na poszczególnych szczeblach oraz przesunięć międzyszczeblowych.
    Na szczeblu makro odbywają się raczej konsultacje niż negocjacje, a ich przedmiotem na ogół są:
    • dochody, inflacja i bezrobocie,
    • szkolenie zawodowe i czas pracy. ()


    Przedmiotem negocjacji sektorowych/gałęziowych są:
  • czas pracy (jego elastyczność i skracanie),
  • szkolenia zawodowe,
  • nowa klasyfikacja zawodowa w związku ze stosowaniem nowych technologii,
  • wynagrodzenia, a zwłaszcza minimalne podwyżki płac,
  • przedsięwzięcia promujące mobilność pracowników oraz ich ponowne wejście na rynek pracy,
  • emerytury uzupełniające lub wcześniejsze.()

  • Przedmiotem negocjacji na szczeblu przedsiębiorstw są:
    • wynagrodzenia,
    • szkolenia zawodowe,
    • nowe technologie,
    • czas pracy (jego elastyczność i skracanie),
    • bezpieczeństwo zatrudnienia,
    • restrukturyzacja firmy,
    • nowa klasyfikacja zawodowa w związku ze stosowaniem nowych technologii,
    • reintegracja w rynek pracy grup szczególnej troski (długookresowi bezrobotni, młodzież itp.)."


    Słowa kluczowe: negocjacje zbiorowe

  • (cytat, str. 167) "Skuteczność negocjacji zależy od ich starannego przygotowania. Dlatego też przed przystąpieniem do negocjacji obie strony powinny odpowiedzieć m.in. na następujące pytania:
  • kto może wystąpić z inicjatywą podjęcia negocjacji,
  • kto ma negocjować (jest to szczególnie ważne, gdy w firmie działa wiele związków zawodowych),
  • czy negocjacje są obowiązkowe,
  • jakie będą fazy procesu negocjacji,
  • w jaki sposób strony powinny się przygotować do negocjacji,
  • czy osiągnięte porozumienie powinno mieć od razu moc wiążącą,
  • czy układy zbiorowe pracy będzie można rozszerzyć na inne grupy pracowników, których interesy nie były reprezentowane przez negocjujące strony,
  • czy zawarty układ ma podlegać rejestracji."

  • Słowa kluczowe: negocjacje zbiorowe

  • (cytat, str. 177 - 179) "Proces negocjacji obejmuje kilka faz: przygotowanie, negocjacje właściwe, opracowanie i podpisanie układów zbiorowych pracy (UZP) (lub porozumienia), wdrożenie. Dobre przygotowanie każdej z tych faz decyduje o jakości uzyskanego wyniku.()
    Faza przygotowania do NZ składa się z ważnych etapów: organizacji, analizy i planowania. Jeżeli same strony określają procedury negocjacji, to stanowią one istotny element prac przygotowawczych.
    Na etapie organizacji przebiegu negocjacji są uzgadniane takie sprawy organizacyjne, jak: powołanie ekip negocjatorów (przez związki zawodowe i pracodawcę lub organizacje pracodawców), czas i miejsce negocjacji, zasady przewodniczenia, protokołowania i składania propozycji, kolejność rozpatrywania spraw i sposób podpisywania uzgodnień, możliwość uczestniczenia ekspertów w negocjacjach. ()
    Na etapie analizy są rozpatrywane: dotychczasowe UZP (), skargi, struktury organizacyjne ( w tym poszczególne stanowiska pracy), zasady wartościowania pracy, system wynagrodzeń, inne warunki pracy. Na tym etapie należy zdecydować, które sprawy powinny się stać przedmiotem negocjacji.
    Etap planowania obejmuje: ustalanie celów, ocenę postulatów, przewidywanie oczekiwań drugiej strony i prawdopodobnych jej reakcji na składane propozycje, opracowanie kontrpropozycji na spodziewane oferty drugiej strony, strategii negocjacji oraz planu negocjacji (tj. porządku obrad i innych spraw organizacyjnych), ocenę prawdopodobieństwa wybuchu konfliktu i ustalenie sposobu postępowania w takiej sytuacji."
  • Słowa kluczowe: negocjacje zbiorowe

  • (cytat, str. 208 - 209) "Od sposobu prowadzenia właściwych negocjacji zależy zarówno ich powodzenie, jak i czas ich trwania. Znamy dwa podstawowe kryteria oceny sukcesu negocjacji:
  • obopólne korzystne rozwiązanie negocjowanych problemów,
  • zachowanie wzajemnych poprawnych stosunków.

  • Niebagatelne znaczenie mają też dwa inne kryteria:
    • trwałość porozumienia,
    • sprawność przebiegu procesu negocjacji.


    Przy doborze sposobu (czyli stylu) negocjacji trzeba uwzględnić wszystkie te kryteria. ()
    Wybór stylu negocjacji jest wyborem strategicznym ze względu na:
    • horyzont czasowy rozwiązań, gdyż obecne rozwiązania determinują przyszłe decyzje i możliwości ();
    • konieczność podjęcia decyzji co do sposobu negocjowania-konfrontacja czy kooperacja i kompromis.


    Kooperacyjny sposób negocjowania oznacza gotowość każdej ze stron do zrozumienia interesów drugiej, jej argumentacji, punktu widzenia, uwarunkowań i ograniczeń, a w konsekwencji0 wolę osiągniecia kompromisu. ()
    Konfrontacyjny styl negocjowania polega natomiast na dążeniu do bezwzględnego osiągnięcia celów reprezentowanych przez strony. Strona jest zatem postrzegana jako przeciwnik niż jako partner.() Negocjacje konfrontacyjne mają charakter dystrybutywny i prowadzą do podziału stron, zamiast do ich integracji."
    Słowa kluczowe: negocjacje zbiorowe

  • (parafraza, str. 231 - 242) Spór zbiorowy jest przede wszystkim przejawem impasu w negocjacjach, kiedy to żadna ze stron nie chce odstąpić od swego stanowiska.
    W przełamywaniu impasu pomagają specjalne procedury i techniki, ustalane przez strony sporu lub przez legislację. Ich stosowanie jest związane z włączeniem w pokonywanie impasu strony trzeciej, neutralnej.
    Do procedur miękkich stosowanych do przełamywania impasu należą:
    • admonicja - czyli wyrażanie niezadowolenia przez organ naczelnej władzy w państwie (np. prezydenta, premiera) w chwili zagrożenia interesu publicznego, jakie powstało na skutek impasu. W ten sposób wywiera się presję na opinię publiczną , przekonując ją, że pokojowe rozwiązanie problemu jest możliwe i zależy tylko od dobrej woli stron
    • koncyliacja- najczęściej stosowana przy rozwiązywaniu sporów indywidualnych, jest postępowaniem pojednawczym, w którym uczestniczy osoba trzecia, bezstronna, zachęcająca strony do rozmów i dążąca do polubownego rozwiązania kwestii spornych.
    • mediacja- jedną z najczęściej stosowanych technik, bardziej aktywna niż koncyliacja, świadczona przez osobę trzecią mediatora. Strony same wyznaczają mediatora, gdy mediacja jest dobrowolna, a spór ma charakter lokalny, rząd natomiast wtedy, gdy mediacja jest obligatoryjna, a spór zagraża interesowi publicznemu. Rola mediatora polega na identyfikacji nie tylko różnic między stronami, lecz także przyczyn tych różnic, Mediator pomaga określić plan spotkań negocjacyjnych. Jest interpretatorem faktów i postulatów stron, próbuje nie dopuścić do zerwania rozmów, pośredniczy między stronami przenosząc informacje i sugestie rozwiązań od jednej do drugiej. Może wnosić o sporządzenie potrzebnych ekspertyz, a także przesunięcia terminu zapowiadanego strajku. Mediator posługuje się perswazją. Mediacja może być prowadzona na każdym szczeblu i w każdej fazie negocjacji.
    • ustalanie faktów- najczęściej stosowane, polega na tym, iż strona trzecia (może to być grupa) gromadzi i analizuje fakty, na podstawie których sporządza raport oraz opracowuje rekomendacje, stanowiące podstawę do zawarcia UZP.


    Jeżeli różnice interesów oraz stanowisk stron są bardzo ostre, to należy zastosować procedury twarde. Zalicza się do nich:
  • nakaz sądowy- jego działanie ma charakter doraźny, krótkookresowy, faworyzuje jedną ze stron kosztem drugiej, dążącej do zmiany sytuacji,
  • przejęcie ustawowe przez rząd firmy czy gałęzi zagrożonej lub objętej strajkiem,
  • przesłuchanie przez komisję parlamentarną- występuje w USA (przez Kongres),
  • arbitraż- polega na włączeniu strony trzeciej, która przesłuchuje obie strony i podejmuje decyzję wiążącą dla stron. Istnieją dwie formy arbitrażu; arbitraż interesów (ma charakter dobrowolny i opiera się na konsensusie) i arbitraż sądowy (służy do rozwiązywania sporu zbiorowego zanim dojdzie do strajku lub zwolnień grupowych, ma charakter obligatoryjny).

  • Słowa kluczowe: arbitraż, mediator, negocjacje zbiorowe, koncyliacja



Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Widok
Działania
cytaty